دلم خیلی امروز گرفته و از دست خودم عصبانی ام. یه عالمه کار مونده و تموم نشده دارم ولی به قدری فکرم درگیره که نمیتونم حواسم رو جمع کنم. شدیدا احتیاج دارم برم پیش یک روانکاو تا از اساس و پایه با خودم و شخصیتم و ناخوداگاهم آشنا بشم. ولی جلسات روانکاوی ، هرکدوم بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ تومنه! در سال میشه ۴میلیون و ۸۰۰ تا ۷میلیون و ۲۰۰ ولی خب میدونین؟ می ارزه. حداقل آدم خودشو میشناسه و میفهمه که چند چنده با خودش تو زندگی. الان دارم خلاصه روانپزشکی کاپلان سادوک جلد دوم ، صفحه ۴۷۳، فصل ۲۲، اختلالات شخصیت رو میخونم. فردا باید همشو ارائه بدم. برای درس علوم اعصاب هم فردا باید اون قسمتی که استاد از کتابی که داره ترجمه میکنه رو ترجمه کنم براش بهش تحویل بدم. امروزم کلاس آمار روش پژوهش رو نرفتم. دو هفته پشت سر هم نتونستم برم. مطمئنم استاد یه چیزی بهم میگه.

عجب آدم های عجیبی شده ایم... فلان فیلم را میبینیم یا فلان کتاب را میخوانیم و عاشق عشق "پاک" میان کارکترهایش میشویم. "وای بهترین فیلمی بود که دیدم!" "این کتاب زندگیمو تغییر داد!" "چقدر عشقشون قشنگ بود!" اما، یک نفر که عاشقانه عاشقی میکند را که میبینیم، آتش درون چشمانش را که میخوانیم، فوری ترش میکنیم و تنمان مور مور میشود و میگوییم "فیلمشه!" "مگه میشه؟ عشق و عاشقی مال فیلماس!" عجب... از کی تابحال ما برای چیزهای خیالی اشک میریزیم و خوشحالی میکنیم و خودمان را تغییر میدهیم، ولی چیزهای واقعی را طرد میکنیم و برچسب قلابی بودن را با اطمینان کامل رویشان میزنیم؟ از کی قضاوت به عهده ی ما افتاده؟ انقدر غرق شده ایم در این خیالات و توهمات دروغین که کامل باورمان شده که هر چیزی که قشنگ باشد و ستودنی، مطمئنا سوژه ی داستان فیلم و کتاب هاست نه بیشتر. عجب آدم های عجیبی شده ایم... | #امیررضا_لطفی_پناه | . @madamekotrelchael

پیشتر هیچگاه از آذر ننوشتهام. یعنی اگر امروز هم تاریخ را نمیدیدم، هیچ یادم نبود چنین آدمی توی زندگیام بوده. با آن موهای مشکی کوتاه و چشمهای مشکیِ درشت و لاک مشکی ناخنهاش. رابطهمان، بیشتر مردانه بود تا عاشقانه. حتا دوسه باری هم که توی خانه تنها شدیم، یا داشتیم فیلم میدیدیم، یا بدون دمپایی دستشویی میرفتیم یا آروغهای بلند میزدیم و میخندیدیم. با این حال، اگر خوب یادم باشد، عاطفیترین لحظه رابطهمان، آن وقتی بود که دزدکی پیچیدیم شمال. سال دوم دبیرستان بودیم. از یک هفته قبل به مامانهایمان گفته بودیم قرار است از مدرسه برویم تولد یکی از بچهها. باباهایمان گفته بودند قبل از نُهِ شب خانه باشیم. شمال که رسیدیم، ظهر شده بود؛ اما سوز برف و بادی که از سمت دریا میآمد، نمیگذاشت روی زمین بنشینیم یا حتا درست بایستیم. آذر، آستینهای پلیورش را کشیده بود روی انگشتهاش و مرتب ها میکرد. کمی که گذشت دیدم خودش را آرام به من که پشتش ایستاده بودم، فشار می دهد. یک لحظه شنیدم که گفت: «خیلی سردمه مرتضا.» روی زیرپیراهنم، یک بافتِ زیپ دار قدیمی پوشیده بودم. لباس را در نیاوردم، اما دستهایم را دورش حلقه کردم و به خودم فشارش دادم. مرتب هم سرم را این طرف و آن طرف می چرخاندم که کسی نیاید. گفتم: «گرمت شد؟» یک آروغ مشتی زد و ادامه اش را به «آره» چسباند. نیم ساعت بعد دوباره برگشتیم سمت تهران و نُه ن

تو فکرم که یک داستان بنویسم. داستان با محوریت بیماری های روانی و اختلالات. هنوز انتخاب نکردم با کدوم اختلال باید شروع کنم. دیشب یه سریال در مورد اختلال تجزیه هویت( اختلال چند شخصیتی D.I.D) نگاه کردم. به قدری تحت تاثیر قرار کرفتم که دلم خواست رو این موضوع بیشتر کار کنم و حتی اگه بشه پایان نامه رو رو این موضوع بذارم. ولی خب پایان نامه اونم برای همچین اختلال نادری یه کار سخت و نشدنیه. حس و حال سریال عجیب غریب بود.. کلی پاش گریه کردم :( بیشترین چیزی که تو واحد های درسی روانشناسی بهمون یاد میدن اینه که تمام کسایی که بیماری روانی و اختلال دارن آدمای تنها و آسیب پذیری هستن. همشون به خاطر شرایط بد زندگی که اکثرا کودکی شون رو نابود کرده اینجوری شدن . این که ما به عنوان روانشناس به چشم یک آدم خطرناک و مشکل دار نگاهشون کنیم جفاست در حق این افراد. تقریبا تمامشون افسردگی دارن چون جامعه طردشون میکنه. چقدر روابط پدر و مادر مهمه. شما رو به تمام مقدسات قسم اگه بلد نیستین چطوری رفتار کنین و چطوری به همسرتون احترام بذارین و بهش عشق بدین بچه دار نشین. تنها نتیجه ای که به بار میاد بچه ها افسرده که مستعد بیماری های مختلف میشن هست. اگر بدونین هر رفتاری که با بچه دارین حتی همین لوس کردن بچه ها چه عواقبی به همراه داره هیچ وقت همچین ظلمی در حق بچه هاتون نمیکنین